เกมส์คือที่สุดของที่สุด

Assumption, The One And Only

ไม่จำเป็นต้องได้เป็นตัวแทน เพื่อไปแข่งกับใคร
ไม่จำเป็นต้องยืนตรง เพื่อเป็นระเบียบวินัย มากมาย
ไม่จำเป็นต้องพูดว่ารัก โรงเรียน

เพราะทุกคน ที่พูดว่า โรงเรียน ยังงั้นอย่างงี้แย่ลง

ก็ ไม่ใช่ทุกคน ที่เป็นตัวแทนโอลิมปิก
ก็ ไม่ใช่ทุกคน ที่ยืนตัวตรง เป็นระเบียบเวลาเข้าแถวทุกครั้ง

ขอแค่พยายามทำ และ ทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ และ รักโรงเรียนจากใจ ก็พอแล้วครับ

อัสสัมชัญ อาจจะไม่ใช่ที่หนึ่ง ในใจของ ใครทุกคน
แต่อัสสัมชัญ ต้องเป็นที่หนึ่ง ในใจของเด็กอัสสัมชัญ ทุกคนครับ

เราเรียนอัสสัมมา 9ปี แล้วนะครับ(ตั้งแต่ ป.1 ส่วนมาก)
เราอยากเห็นอัสสัมที่เราเรียนเป็นแค่ทางผ่านหรอครับ เป็นทางผ่านที่เราจะไปเข้าเตรียมเพื่อ3 ปีเพื่อไปต่อมหาลัย เพราะคิดว่าเตรียมจะทำให้ติด (เตรียมเป็นพระเจ้า)
คิดดูว่าก่อนจะไปคุณทำความดีให้อัสสัมหรือยัง
คุณทำเพื่ออัสสัม หรือยัง
คุณภูมิใจในความเป็นอัสสัม มากแค่ไหน
คุณคิดว่าคุณอยากเป็นอัสสัมชนิกแบบเต็มความภาคภูมิใจไหม
คุณอยากทำให้เตรียมติดอันดับโดยทิ้งห่างโรงเรียนเราไปเรื่อยๆหรอครับ
คุณไม่อยากทำให้อัสสัมชัญที่เรารักมีชื่อเสียงหรอครับ
คุณภูมิใจในการร้อง เพลง สดุดีอัสสัมชัญ บูมอัสสัม หรือเพลงอื่นๆ ไหม
และที่สำคัญที่สุดที่ทุกคนต้องการ คุณภูมิใจที่ได้ใส่ เข็มอัสสัมไหมครับ

Credit AssumpBoard.com

เล่นเกมแล้วมีความสุข

สุข...พอๆกับคุณแม่ที่นั่งเมาท์กับเพื่อนในสมาคมแม่บ้าน
สุข...พอๆกับคุณพ่อที่ได้ออกรอบกอลฟ์กับก๊วนที่รู้ใจ
สุข...พอๆกับที่พี่สาวที่ไปเดินช้อปปิ้งกับเพื่อนที่คบกันมานาน
สุข...พอๆกับน้องชายที่ได้เล่นฟุตบอลกับทีมที่เล่นกันทุกเย็น
สุข...พอๆกับวัยรุ่นที่ชอบไปม่อสาว เดินเที่ยวได้ทุกอาทิตย์
สุข...พอๆกับได้ไปเดินเที่ยวกับแฟนตั่งแต่เช้ายันเย็น

ถ้าคุณเป็นนักเล่นเกม คุณก็จะเข้าใจเองครับ

มันเหมือนกับว่า เราพยายามจะบอกว่า ที่เราไปเที่ยวมานี่ มันสวยยังไง, ที่เราเลือกอ่านการ์ตูนเล่มนี้ เพราะอะไร มันมีบางสิ่งบางอย่างที่... อธิบายเป็นเหตุผลได้ไม่ชัดเจน นอกจากคำว่า "รัก" หรือ "ชอบ" ครับ

ตราบใดที่ "ผู้ใหญ่" ไม่ใช่นักเล่นเกม แต่เป็นเพียงคนที่มาทำงาน เพียงหวังผลเพื่อ "ธุรกิจ" แล้วล่ะก็ ทั้งชีวิต คุณก็ไม่มีทางเข้าใจครับ แม้จะอยากเข้าใจมากเพียงใดก็ตาม ฝากไว้ให้คิดละกันครับ

ทุกคนย่อมมีงานอดิเรกกันทั้งนั้น แต่พอดีของผมมันคือการเล่นเกมแค่นั้นแหละ
ใครว่าเกมไร้สาระผมเถียงใจขาด อยากให้ผู้ปกครองของผมเข้าใจจริงๆ ตอนเด็กๆละห้ามนักหนา
อย่าเล่นเกมนะให้ตั้งใจเรียน
ทำอย่างกับไม่เคยเล่นเกมกันยังไงยังงั้น

เอาจริงๆ ไอพวกบ้าเรียน เครียดแล้วฆ่าตัวตาย มีเยอะกว่าพวกเล่นเกมแล้วบ้าอีก
ทำไมไม่ห้ามพวกนั้นเรียนมั่งล่ะ
อย่าเรียนมากนะ เดี๋ยวเครียดแล้วฆ่าตัวตาย
เห็นแต่จ้องจะหาที่เรียนพิเศษให้เรียน
กลัวลูกมีเวลาว่าง

คนได้ดิบได้ดีเพราะเกมมันก็มีมาแล้ว ไม่ใช่ว่าไม่มี
เกมเมอร์ไทยก็ใช่ว่าจะไม่ดี ฝีมือก็ทัดเทียมต่างประเทศ
แต่ก็อย่างว่า
เมืองไทยแม่งปิดกั้นเกม

เปิดใจกับเกมหน่อย

Credit : tekkenthailandz.com